اختصاصی

نقد سینمای ایران

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 3.17 (3 رای)
نقد فیلم «ارغوان»/ تنهایی پرهیاهو
  عشق در سینمای ایران ، حدیثی است که بارها در فیلم‌های مختلف به آن پرداخته شده است و این تفکر پیرامون این ژانر وجود دارد که دیگر قصه‌ی بدیعی برای نقل کردن نمانده است.  اما این قصه‌ی پرتکرار و ظاهرا به پایان خط رسیده، در هر روایتی، طعم خاصی دارد و فیلمسازان ایرانی، هر یک از زاویه نگاه خود به این موضوع ژرف انسانی پرداخته‌اند. پوشاندن نوع خاصی از جامه‌ی قصه بر تن حدیث عشق، وجه تمایز بسیاری از فیلم
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 2.50 (2 رای)
بعضی ها نوستالژیک‌شو دوس دارن/ نگاهی دوباره به نهنگ عنبر
  سامان مقدم کارگردان گزیده کاری است که کمدی سیاسی– انتقادی و جریان ساز «مکس» و عاشقانه ی بدیع و ساختارشکن «کافه ستاره» را در کارنامه‌ی سینمایی خود دارد. مقدم پس از فیلم «یک عاشقانه‌ی ساده» که با ضعف های متعددی در پردازش شخصیت ها و حیات بخشی به انگیزه‌های فردی آنها در متن فیلم نامه مواجه بود، بار دیگر سراغ کمدی انتقادی دیگری رفته که فیلم نامه‌اش را مانی باغبانی و مونا زاهد نوشته اند. ادامه مطل
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 3.75 (4 رای)
درباره‌ی «اشکان،انگشتر متبرک و چند داستان دیگر»/ چشمانی آویزان در مسلخ حقیقت
  سینما، ناب ترین ابزار برای تصویرنمایی پراکنده‌گی نگاه آدمی است و سینمای پست مدرن به هنگام‌ترین نشانه برای رسیدن به عصاره تفکری بازنمایان شده در عصر تکنولوژی به شمار می رود. فیلم «شکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» که اولین فیلم بلند سینمایی شهرام مکری به شمار‌ می آید، آشکارا نشانه‌هایی از سینمای پست مدرن را در خود دارد و از این حیث می‌تواند نمونه‌ای قابل ذکر از این نوع سینما برای آثار داخل
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.00 (3 رای)
فیلمی پر از ارجاع به مضامین روز بدون غایت: نگاهی به فیلم قندون جهیزیه
  قندون جهیزیه از مشکلات و فاصله طبقاتی و بحث‌های روز استفاده کرده تا فیلمی در نقد مشکلات اجتماعی باشد، اما آن‌قدر این نقدها سطحی و پرشاخ و برگ است که به هدف خود نمی‌رسد. به طور مثال از کارکرد جنس‌های چینی گرفته تا رندی تعمیرکارها، نادیده گرفتن طبقه کارگر، وضعیت ملک و اجاره، مشاورین املاک، فیلم‌هایی با بودجه‌های دولتی، پول حرام و کلی مبحث دیگر که باز می‌شوند و بدون رسیدن به سر منزل مقصود رها می
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 2.50 (2 رای)
نهنگ عنبر، لوده‌بازی با خاطرات دهه 1360
  نهنگ عنبر فیلمی است که از موقعیت‌های کمیک تشکیل شده و خرده روایت‌های آن در طول زمان فیلمیک، یک داستان سینمایی را نمی‌سازد. کل داستان هم بر اساس چند موتیف بر شخصیت ارژنگ (با بازی رضا عطاران) بنا شده است. مولفه تکرارشونده در این فیلم که تمامی موقعیت‌ها را از یکدیگر جدا کرده، خروج یک زن از زندگی ارژنگ است. با پایان مولفه تکرار شونده ارژنگ به حال و هوای دیگری سوق پیدا می‌کند. در پاراگراف بعد این
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (3 رای)
نگاهی به فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟»/ به دنبال ردی از سرانگشت نگاهت
  فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟»، دعوتی است به جهانی دیگر از تماشا، سفری سرخوشانه به عالم خیال که همه چیز طعم رهایی دارد و شوق پرواز. بازگشت گُلی بعد از 20 سال به زادگاهش در رشت بهانه‌ای می‌شود برای خاطره بازی در احوال دیروز و تامل به تنفس امروزی که در چهارراهی از غبار و تشویش و فناوری و سرگیجه‌های چرخش‌وار در روزگاری مادی از پا درآمده تا دیگر کمتر نشانی از یاد و یادگاری بر پنجره گشوده از آرز